Beschrijving

Nestvallers

Braille
Nederlands
Uitgegeven
door Luisterpunt in
Samenvatting
Aksel, Geo en Walter hebben het niet makkelijk in het kulderhuis, het Gentse weeshuis voor jongens. Directeur 'Peere' zwaait er met harde hand de plak. Militaire discipline en hard werken, zo ziet het dagelijks leven van de jongens eruit. Het is luisteren of klappen incasseren. Het enige lichtpuntje voor een kulder is een plekje in de fanfare. Wie muziek kan maken, mag mee op de schaarse uitjes buiten de poorten van het weeshuis.
Website
Lees een fragment op Literair Gent

Recensie

Nestvallers

Erik Tassijns, 01 januari 0001
Nestvallers' is een boek over weeskinderen uit Gent in de jaren ’30 van de vorige eeuw. Jongens werden 'kulders' genoemd en meisjes 'blauwe meisjes'. Ze verbleven in aparte instellingen. De auteur heeft zich laten inspireren door getuigenissen en gegevens uit het archief Marcel De Bleecker (zelf ex-kulder). 'Nestvallers' vertelt het verhaal van Aksel, Geo, Walter (rechtstreeks) en van Emma en Georgine (onrechtstreeks via briefwisseling). Het goed geschreven boek bestaat uit korte verhalen, die goed weergeven wat kinderen op verschillende leeftijden (tot wanneer ze achttien jaar geworden zijn) meemaken. Jammer is wel dat de korte stukjes en brieven soms wel de vaart uit het verhaal halen. Het boek start met een ontmoeting tussen twee ex-kulders op een tentoonstelling. Blijkbaar lopen ze daar ook hun oud-directeur tegen het lijf. Dit is de aanleiding voor de ex-kulders om hun (soms heel) pijnlijke verhalen te vertellen. Dit perspectief wordt evenwel niet verder uitgewerkt (we krijgen geen dialoog tussen directeur (dader van veel onheil) en ex-kulders (slachtoffers). Het boek kan zeker beroeren en aanzetten geven tot boeiende gesprekken over heel wat maatschappelijke thema’s.
01 januari 0001© Pluizer183http://www.pluizer.be
Martijn Nicolaas
Het ‘kuldershuis’ was het weeshuis voor jongens in Gent. Als dat in 1947 afbrandt, besluit een van de jongens (ik-figuur) die in de jaren dertig in het weeshuis verbleef, zijn ervaringen op te schrijven. Hij neemt ook de ervaringen van een meisje dat in het meisjeshuis verbleef mee in zijn verhaal. Daarmee schetst hij een algemeen beeld van het harde leven van wezen, dat geregeerd werd door een streng regime, harde tucht en het recht van de sterkste. Het chronologische verhaal beslaat ongeveer zes jaar, kent niet echt een spanningsboog en bestaat voornamelijk uit korte dagelijkse schetsen uit - afwisselend - het kuldershuis en het meisjeshuis. De auteur baseerde zich op getuigenissen en vermeldt haar bronnen achterin. Daarnaast zijn verschillende ‘vlugschriften’ opgenomen met het programma van feesten waarop het wezenmuziekkorps optrad en voorin een namenlijst. Dit benadrukt het documentaire-achtige karakter van het boek. Ondanks dat biedt het verhaal veel couleur locale en overpeinzingen van opgroeiende jongeren. Vanaf ca. 14 jaar.
© NBD Biblion