Beschrijving

Recensie

Drs. E.A. van Kemenade
Rene Huigen (1962) schreef reeds een roman, een novelle en diverse dichtbundels. Dit gedicht is een epos, een verhaal over Steven. Deze hoofdpersoon zit thuis en wordt door de muze verleid om op pad te gaan om nooit meer weer te keren. Het gedicht heeft de stijl van de Odyssee van Homerus, al lopen de zinnen makkelijker. Vergelijkbaar zijn de vele metaforen en overpeinzingen. Zoals steeds bij Huigen verwijst hij naar muziek, naar de oudheid, naar moderne literatuur. Zoals steeds etaleert de schrijver ook zijn belezenheid. De beschouwingen in het gedicht zijn soms filosofisch, soms psychologisch en geven inzicht in de hoofdpersoon en zijn fatale dwaling. Het knappe is dat het toch uiterst prettig leesbaar blijft, ook voor wie niet de hele diepgang kan volgen.
© NBD Biblion
René Huigen schreef met Steven! een lang verhalend gedicht, dat zich tegelijk laat lezen als een soort van epos én als een anti-epos. De dichter opent, zoals het hoort bij het genre, met een bijzonder verheven oproep aan de Muze. Ook verderop in het gedicht zijn dergelijke hymnische toespraken schering en inslag. Zij maken duidelijk (of moeten duidelijk maken) hoezeer de dichter Huigen het mythische viseert en de revelatie, een ambitieus programma dat van poëzie niets minder verwacht dan een blik op de totaliteit. De dichter wijst daartoe voortdurend op het taalgebruik van de esthetica, en maakt dikwijls de vergelijking met de hoogtepunten van de westerse literatuur en kunst. Diametraal daartegenover staat echter de banaliteit van het hoofdpersonage, een man die nauwelijks opvalt en zelfs letterlijk als een 'grijze muis' wordt gekarakteriseerd. Hij wordt bezocht door de Heilige Vincent, die hem meeneemt en hem confronteert met uiteenlopende visioenen (die, zo lijkt het mij, evenzeer als verzoekingen, verleidingen gelezen kunnen worden). Het geheel is echter één hooggestemde litanie van grootspraak, die na enkele pagina's de gemiddelde lezer nauwelijks nog zal boeien. Huigen kan ongetwijfeld dichten en heeft daarenboven een welomschreven project voor ogen, maar hij slaagt er niet in om die competentie hier om te zetten in krachtige lyriek. Daardoor blijft zijn bundel hangen op het niveau van een gigantische stijloefening. Dat is op zich niet onaardig, maar eigenlijk had ik toch wat meer verwacht. [Dirk De Geest]
Copyright (c) Vlabin-VBC20051231http://www.deleeswolf.be