Beschrijving

Recensie

Op een surfplank naar de maan

Hilde de Boeck, 01 januari 0001
'Op een surfplank naar de maan' is een bundel gedichten van Karin Jacobs waarvan er 10 van de 22 op muziek werden gezet door haar zoon Jelle Cleymans. De gedichten zijn herkenbaar en uit het dagelijkse leven gegrepen maar getuigen ook van fantasie : de eerste bh, verliefdheid, een bomma met haartjes op haar kin, een treurige giraf. De gedichten, op rijm, vormen een mooi geheel met de prachtige, originele illustraties. De lay-out is verzorgd met telkens één bladzijde voor het gedicht en één bladzijde voor de illustraties. Dit alles in zachte tinten. 10 van de 22 gedichten werden uitgekozen om op muziek te zetten. De overige gedichten worden voorgelezen door de auteur zelf. In de gedichten schuilt een vleugje humor wat het ook voor volwassenen aangenaam voorlezen maakt. Heel bruikbaar in de klas om door kinderen te laten voordragen. De auteur geeft af en toe zelfs tips over de manier waarop een gedicht moet worden voorgedragen. Een speels en origineel geheel.
01 januari 0001© Pluizer56http://www.pluizer.be

Op een surfplank naar de maan

Sieglinde Duchateau, 01 januari 0001
'Op een surfplank naar de maan' is een grappig en soms wat ondeugend prentenboek vol speelse poëzie. Lees over Michiel die al zijn stappen telt, een treurige giraf, drollen op je bord, sproetenpikkers, een bananenmicrofoon, een eenzaam wolkje, enzovoort. De verhalende teksten op rijm spreken aan en de variëteit aan onderwerpen en gemoedstoestanden is herkenbaar voor wat oudere kinderen. De gedichten zijn leuk gelay-out en schitterend in kleur geïllustreerd door Harmen Van Straaten. Het boek bevat een cd, voor de helft vol swingende muziek, aanstekelijk, leuk om naar te luisteren en af en toe mee te zingen. Ongeveer halverwege worden de teksten niet langer gezongen, maar wel gedeclameerd. Hoewel ook die gedichten best wel te genieten zijn, is het spijtig dat de tekst daarvan ook niet op muziek is gezet. Bovendien zijn ze op de cd allemaal achter elkaar weergegeven, waardoor menig halverwege neigt te stoppen. Het ritme en de levendige muziek vallen namelijk plots weg, een wat vreemde ervaring. De tekst is van actrice Karin Jacobs, muziek en zang zijn van haar zoon Jelle Cleymans. Mijn favorieten: 'Bomma Cactus' en 'Aaj ijm een stoere cowboy'.
01 januari 0001© Pluizer54http://www.pluizer.be
Hannie Humme
Deze bundel is een feest om te lezen en een genot om te bekijken. De onderwerpen van de gedichten zijn afwisselend en sluiten allemaal goed aan bij de leeftijd van de doelgroep. Het rijm is ongedwongen en wisselend, soms eindrijm, soms beginrijm, veel alliteratie. De zorgvuldig gekozen woorden roepen emoties op die herkenbaar zijn voor kinderen in deze leeftijd, kinderen die vaak te klein zijn voor het tafellaken en te groot voor het servet. Zo is het gedicht ‘Hoe hij daar ligt…’, een ode aan de op de groei gekochte bh die ooit gedragen gaat worden niet alleen humorvol, maar het doet vooral ook recht aan de gevoelens van meiden van ongeveer 10/11 jaar. De kleurenillustraties, soms in enkele fragiele lijnen, soms bladvullend, zijn zorgvuldig op de inhoud van ieder gedicht afgestemd. De bundel die opvalt door de kleurige vormgeving (pagina’s in felle kleurtjes) en het zorgvuldig opgemaakte boekontwerp, doet rijk aan. Op de bijgaande cd worden de gedichten voor een deel gezongen als vrolijke ballades die lekker in het gehoor liggen. De schrijfster, actrice van beroep, draagt de gedichten voor die niet op muziek zijn gezet. Met deze bundel maakt zij haar debuut. Vanaf ca. 8 tot 12 jaar.
© NBD Biblion
Op een surfplank naar de maan bevat volgens het woord vooraf gedichten om te "doe-bie-doeën". Ze zijn stuk voor stuk geschreven op een strak metrisch patroon, wat als voordeel heeft dat je ze gemakkelijk mee kunt zeggen of rappen, maar als nadeel dat de woorden soms in een metrisch korset gewrongen zijn. Thematisch brengt de bundel een mix van herkenbare onderwerpen uit de wereld van pubers met vrolijke nonsens: je eerste bh, verliefd zijn en niets durven zeggen, een oma met haartjes op haar kin, een giraf met een te korte nek, vieze dingen, een verlegen zeemeerman en een scheel toilet. De meeste onderwerpen worden benaderd met humor, aansluitend bij het aanstekelijke ritme. Maar er is ook treurigheid in de bundel: soms droomt de ik van "zeeën vol verdriet" of schept die een eigen klein heelal: "Enkel mensen blijven buiten / heel mijn droomplek gaat op slot. / Zij verknoeien al het leven, / maken alles maar kapot."

Soms is de benadering echt verrassend zoals de woordenvloed in 'De taterwaters', het Nederengels in 'Aai ijm een stoere cowboy', de omkering in 'De sproetenpikkers' of het aanstekelijke ritme in 'De antwoordapparaatrap'. Ook 'Op een kameel door de Sahara' blijft bij, met een sterk refrein en een gevoelvolle verwoording van het bekende thema van de hond die weggelopen is. In 'Gruwelijk protestlied' is de opsomming van dingen waar jongeren van gruwen tegelijk herkenbaar en confronterend, van "zeurende moeders met hoofdpijn in 't weekend, / krassende nagels op 't bord in de klas" tot "niet genoeg zakgeld om snoep te gaan kopen, / jeukende puisten met pus op mijn rug."

Bij een ritmische lectuur kun je over de vormoneffenheden heen surfen, maar wie de teksten als poëzie leest, zal geregeld over de kop gaan. Veel teksten bevatten te veel opvulling en geforceerde of te voorspelbare rijmen: "Zie ik bananen in de fruitschaal, / dan grijp ik er gretig eentje vast / en oefen uren voor de spiegel, / vlak naast onze boekenkast" Of "Heel dun en heel verlegen / bekijkt het mij ontdaan. / Hoe triest, zo'n smeltend wolkje. / Opeens voel ik een traan." Sommige regels zijn op het melige af: "Hoe hij daar ligt, zo zacht en snoezig, / zo rozig en zo teer, / vertederend met al zijn bloempjes. / Ik wil hem meer en meer."

Beter dan de gedichten te lezen, kun je ze beluisteren op de bijgeleverde cd. De gevarieerde ritmes slepen je zo mee dat je de flauwe rijmen niet meer merkt. Daarbij is zanger en muzikant (en zoon van de auteur) Jelle Cleymans duidelijk schatplichtig aan Clouseau. De muziek is vooral bedoeld om naar te luisteren, meezingen is zeker voor jonge kinderen niet eenvoudig. Vooral sterk is de afwisseling, van het snelle, beweeglijke ritme bij 'De stappenteller' over het schommelende bij 'Aai ijm een stoere cowboy' tot het dromerige bij 'Mijn klein heelal.' In 'Gruwelijk protestlied' versnelt het ritme passend in het refrein. Het is jammer dat slechts tien teksten op muziek zijn gezet, de andere worden voorgedragen door de auteur. Als actrice kent ze het klappen van de zweep, maar de metrische teksten laten uiteindelijk toch weinig variatie toe, waardoor je de muziek nog meer gaat missen. Zo had een goede song 'De bananenmicrofoon' veel speelser kunnen doen klinken of het zwakke gerijmel in 'Een treurige giraf' minder treurig kunnen maken.

Ook de illustraties van Harmen van Straaten doen je vleugels krijgen. De slungelige pubers die zo typisch zijn voor zijn tekenstijl, passen perfect bij de teksten. Hij vat ook knap de wisselende sfeer, zowel bij het dromerige silhouet van de surfplank voor de maan als bij het verlegen meisje met het hart op de fiets of het vrolijk huppelende danseresje bij 'De antwoordapparaatrap'. Zijn interpretaties zijn geregeld origineel. Zo beeldt hij de taterwaters als eenden af, met lange jassen en hoge hoeden, die tot hun middel in het water staan. Op het eind tekent hij twee jongeren op een vliegend tapijt. Net als de surfplank is het een uitnodigend symbool om je te laten meevoeren op de golven van de verbeelding. [Jan Van Coillie]
Copyright (c) Vlabin-VBC2009http://www.deleeswelp.be