Beschrijving

Recensie

Hendrien Kars-ten Cate
De vijfjarige Julia wil net als haar oudere zusje op ballet. Na diverse audities komt ze op haar vijftiende op de balletacademie. Dat is afzien: keihard werken, onderlinge competitie, geen tijd voor 'gewoon' leven, meedogenloze leraren – al noemt de strenge Galina Julia veelzeggend 'Julioeschka'. De enige die Julia begrijpt, vraagt: 'Als niemand kijkt, vind je het [dansen] dan nog leuk?' Twijfel, onzekerheid en obsessie over haar gewicht nemen toe. Julia hunkert naar werken met haar hoofd. Deel in de Slash-reeks. In deze reeks kruipt een geëngageerde auteur in de huid van een jongere en vertelt zijn/haar levensverhaal. Dat resulteert hier in een ik-verhaal over de tweestrijd van een jonge danseres, gebaseerd op feiten, maar met fictieve elementen. Indrukwekkend, onverbloemd groeiproces in 34 hoofdstukken, met nawoord van de schrijfster en de jongere. In het eerste hoofdstuk is Julia achttien jaar, dan terug naar vijf, chronologisch oplopend naar negentien jaar. Tekstblokken, de stijl op jonge leeftijd beknopt, persoonlijker naarmate Julia ouder wordt. Omslag met zwart-witfoto, met overdwars de titel op felroze band, kenmerkend voor deze reeks. Vanaf ca. 15 jaar.
© NBD Biblion
In de 'Slash'-reeks van Querido brengen bekende schrijvers waargebeurde levensverhalen van jongeren. Marjolijn Hof, die eerder o.a. Een kleine kans, Oversteken en Moeder nummer nul schreef, vertelt over de achttienjarige Julia die hard op weg is om een sterdanseres te worden. De eerste bladzijden en zinnen maken meteen duidelijk dat Julia het moeilijk heeft met haar toekomst. Met een groot inlevingsvermogen roept Marjolijn Hof de tweestrijd van de ballerina op: van bij het opstaan werkt ze op automatische piloot, ze sleept zich met tegenzin naar de repetities, maakt een omweg, weerstaat de verleiding van een espressobar met de belofte dat het straks wel mag, en zorgt dat ze tijdens de oefeningen aan het raam staat, waar ze de lokkende buitenwereld kan zien. Haar lerares, 'Galina de verschrikkelijke', verpersoonlijkt haar groeiende afkeer voor de ijzeren discipline en het uitgestippelde leven dat haar wacht. De lezer weet na het eerste hoofdstuk wat haar keuze zal zijn: stoppen met dansen. Maar die keuze moet ze voor zichzelf en haar ouders kunnen verantwoorden. Ze gaat nadenken over de woorden van fysiotherapeut Jozef: 'Als niemand kijkt, is het dan nog leuk?' Het kind Julia antwoordt zonder nadenken en volmondig 'ja', want er kijkt toch altijd iemand? De adolescent Julia durft niet meer te antwoorden. In een lange, gedetailleerde en chronologische flashback overziet ze haar weg naar een topcarrière. Marjolijn Hof vertelt nuchter, met zin tegen alle mogelijke aspecten over het plezier, maar ook over het afzien, de zelfdiscipline, de aversie voor een genadeloze lerares... Korte anekdotes geven net voldoende een blik op de wereld van de dansers zelf. We lezen hoe de fiere ballerinaatjes veranderen in artistiekerige pubers, hoe hun devotie voor 'sterren' zich uit en hoe ze het ervaren om in de kleren van hun idool te dansen. Maar we lezen vooral hoe de vreugde van het dansende meisje van vijf, acht, negen, dertien... langzaam in stress en tegenzin verandert, en waardoor en waarom dit zo is. In het persoonlijke relaas, gebracht in een onopgesmukte stijl, voel je de onzekerheid van Julia in iedere anekdote en zinswending. De korte zinnen en dialogen ondersteunen de eerlijkheid van de ik-persoon: zij romantiseert haar levensverhaal geenszins. Dit treffend verwoord, ingeleefd verhaal laat iedere beginnende topsporter nuchter nadenken over de waarde van hun streefdoel en idealen. [Jet Marchau]
Copyright (c) Vlabin-VBC20101231http://www.deleeswelp.be