Beschrijving

Toverdruppels

Boek
Nederlands
Uitgegeven
door Abimo in
Samenvatting
Snuiter is verdrietig, want zijn vriend Grote Boom is ziek. Dan ontmoet hij de tranenfee, die zijn 'toverdruppels' opvangt. Dat zijn tranen die je huilt omdat je pijn vanbinnen hebt. Snuiter helpt de Tranenfee om ook bij andere dieren toverdruppels te verzamelen.

Recensie

Conny Meijer
Als het egeltje Snuiter verdrietig is en huilt, komt de tranenfee en neemt zijn tranen mee. Toverdruppels noemt ze die. Hij mag haar helpen de tranen van andere dieren te verzamelen. Uiteindelijk werpt ze alle druppels in de lucht en ontstaat er een prachtige regenboog. Groot en stevig prentenboek in mooie frisse kleuren over allerlei verdrietige dingen waar kinderen om kunnen huilen. Snuiter is verdrietig omdat Grote Boom ernstig ziek is; hierover ging een eerder prentenboek van de auteurs, 'Grote Boom is ziek' (4e dr., 2011)*. De prenten zijn uitgevoerd in gemengde techniek van o.a. collage en waterverf. De boodschap van het verhaal is dat als je verdrietig bent, je je na een flinke huilbui vaak een stuk beter voelt. De bijbehorende tekst is ook voor jonge kinderen gemakkelijk te volgen en is te gebruiken voor een discussie over verdrietig zijn en huilen. Achter in deze ongewijzigde herdruk staat voor volwassenen een toelichting over de heilzame werking van de zogenaamde toverdruppels die je kunnen opbeuren. Daar staan ook acht bladzijden met uitgebreide tips en suggesties voor spelletjes en activiteiten om als de tranen gedroogd zijn, het verdriet te verminderen, te doen vergeten of in ieder geval te verzachten. Vanaf ca. 4 jaar.
© NBD Biblion
Op een voor jonge kinderen begrijpelijke manier vertelt dit verhaal wat de functie is van wenen. Heel subtiel verklaart de Tranenfee — ze is samen met Snuiter de rode draad door het boek — het verschil tussen tranen omwille van ‘pijn van buiten’ en omwille van ‘pijn vanbinnen’. Tranen omwille van ‘"[…] verdriet in je hartje. Dat is pijn van binnen. Samen met je tranen komt ook de pijn naar buiten. Dat zijn je toverdruppels." "Heeft iedereen dan toverdruppels?" vraagt Snuiter. "Iedereen die van iets of iemand houdt! Verdrietig zijn en tranen horen daarbij."’ Deze dialoog is de start van het verhaal, dat bestaat uit een aaneenschakeling van verschillende situaties waarin Snuiter en de Tranenfee op zoek gaan naar toverdruppels. Helemaal op het einde van het verhaal komt de luisteraar te weten wat het nut is van de toverdruppels. Maar eerst vangt de tranenfee nog toverdruppels op bij Flappie, het konijntje, dat triest is omdat zijn mama zijn wortel in de rivier heeft gegooid, omdat ze Flappie daar te groot voor vindt. Daarna lezen we over Mama Eekje, die veel verdriet heeft omdat Hoorntje verhuisd is. Ook de kleine eekhoorns, Ka, Ra en Mel, vinden het niet fijn dat hun papa niet meer bij hen woont. Snuiter vindt toverdruppels bij Joepie, de vleermuis, die veel liever overdag zou leven en moet zelf ook toverdruppels plengen, want hoe vindt Snuiter de Tranenfee nog ooit terug? Hoewel dit verhaal een droevig onderwerp behandelt, zorgt Rocio del Moral ervoor dat het verdriet en de donkere gevoelens nooit de overhand krijgen. De illustraties, waarop heel veel verschillende dieren figureren, zijn in heldere kleuren neergezet. Steeds weer is er het groene gras, de zachtblauwe lucht, een brug die met bloemen bespikkeld lijkt, de heldere kleuren van een regenboog, de kleurige strepen op de kleding van Snuiter en de bont geklede Tranenfee die zorgen voor opluchting en helderheid. Waar het echt donker is omdat de taferelen zich ’s nachts afspelen, is er enkel de suggestie van duisternis, maar die is erg duidelijk. Het grootste gedeelte van de illustratie baadt dan in een wit licht met daarboven zwarte boomsilhouetten en blauwige schaduwen. Na het verhaal volgen een ‘schatkist van de Tranenfee’, een beetje theoretische achtergrond bij kinderverdriet, en ‘creaties van de Tranenfee’, verwerkingssuggesties voor jongere en iets oudere kinderen. Ten slotte zijn er ook nog ‘spelletjes van de Tranenfee’, waar onder meer gesuggereerd wordt dat je een ui moet snijden als je behoefte hebt aan troost zonder dat je echt kunt wenen of waar geleerd wordt op welke manier je een troostmachine kunt knutselen. Het boek is een initiatief van vzw Talismanneke. Deze organisatie wil volwassenen en kinderen leren om gelukkig te zijn met wat ze hebben en tegelijkertijd ook leren omgaan met tegenslagen. Talismanneke gaat ervan uit dat creativiteit en fantasie mensen meer veerkracht geven en ontwikkelde in dit kader dit boek. [Hilde Debacker]
Copyright (c) Vlabin-VBC20130215http://www.deleeswelp.be